Over mij
Het begon een ruime tijd geleden met een aantal workshops schilderen. Het waren workshops waar ik geheel zonder verwachtingen naar toe ging. Gezellige uitjes met collega’s. Na een aantal workshops zeiden mensen tegen me: goh, Margret, waarom ga je geen lessen nemen, omdat het eindresultaat na de workshop toch een verrassend effect had gekregen. Toch gingen er weer jaren overheen, voordat ik de stap durfde te zetten om schilderlessen te nemen. Ik was dus al wel veertig plus, voordat ik mij opgaf bij een getalenteerd kunstschilder, afgestudeerd aan de kunstacademie, voor de eerste lessen in de schilderkunst.
Onzeker en onhandig stond ik daar. Het leren omgaan met de materialen, de kleuren leren mengen en voorbeelden na proberen te schilderen. Af en toe was het zeer frustrerend en het ging zeker niet van een leien dakje. Eerlijk gezegd, ik vond het het best heel lastig en stond daar de eerste paar lessen met de zogenoemde twee linkerhanden en soms een hoofd als een biet. Maar na een aantal lessen durfde ik voort te zetten, omdat ik toch zelf ook weer verrassende eindresultaten zag, en dat gaf de moed om door te zetten.
Uiteindelijk werden het jaren, de avondschilderlessen. En dan denk je na een aantal jaar: het lukt wel aardig. De vrijheid om te leren, wat wil je, welke materialen, waar liggen je behoeftes, die lagen geheel bij mijzelf. En voor mij was het een lange tijd om zo goed mogelijk te proberen een bestaand kunstschilderij na te schilderen, en af en toe de fantasie er wel op los te durven laten. Maar uiteindelijk loopt dat vast. Ja, en dan zegt de meester: Nu wordt het tijd dat je zelf aan de slag gaat om eigen werk te bedenken, en dan komt het ook neer op de juiste composities en wat wil je dan schilderen? Dat vond ik een heel lastige fase en het leek of ik weer naar het beginpunt ging. Veel denkwerk in het hoofd en ook dit ging niet geheel zonder slag of stoot. Ook weer een moment van: kan ik dit, of blijf ik naschilderen van bestaande werken, hoewel dat geen inspiratie verder opleverde, dus heel langzaam maar zeker zag ik weer vooruitgang in het creëren van eigen werk. Een klein slaapkamertje in ons huis werd mijn thuisatelier. Daar begon het oefenen in eigen werk en vond er de rust om inspiratie op te doen.
Mijn inspiratie kwam vooral van de bekende schilderes Georgia O’Keeffe. Met haar werken voel ik de meeste connecties. Werken creëren die ontleend zijn uit de natuur. Dat geeft het gevoel vrijer te kunnen bewegen op het doek. Wat ik ook meekreeg tijdens de schilderlessen: je moet plezier houden in het schilderen en dat ervaar ik het meest met de schilderstukken waarvan de structuren te herleiden zijn uit de natuur. Vaak gaat het richting abstracte kunst, en de vormen komen vaak uit hout of steen. De passie voor het schilderen ligt dus verweven met de natuur, Natural Art.
Waarom de naam Margje Art?
Acht jaar geleden adopteerden wij een straathond uit Portugal. Voor ons was het liefde op het eerste gezicht met hondje Negrito. Het was een hondje met karakter, gevormd op de straat, en geen huisregels gewend. Overleven was zijn motto. Met veel liefde en geduld hebben wij getracht er een beetje huishond van te maken. Zijn Portugese naam werd al wel snel veranderd in Zylas. Uiteraard ook met karakter geschreven. In mijn hoofd speelde altijd mee waarom hij was zoals hij was. Zijn geschiedenis was onbekend. Uiteindelijk leidde het tot het schrijven van een kinderboek waarin hij de hoofdrol speelt. Alle tekeningen in het boek heb ik vooraf geschilderd. De titel, het kon wat mij betreft niet anders zijn dan: de avonturen van Negrito, alias Zylas, een eenzaam zwerfhondje op zoek naar geluk.
Mijn auteursnaam werd onder pseudoniem: Margje B. Dat vond ik een fijne naam voor het boekje en ook passend in de domeinnaam voor deze website.
Een bonte verzameling werken heeft zich inmiddels in mijn huis verzameld. Dus waarom er niet iets mee doen? Gebruik makend van onze moderne tijd, heb ik besloten om de werken op deze website te plaatsen.